Dzieło Juliana Ursyna Niemcewicza. Julian Ursyn Niemcewicz to polski dramaturg, powieściopisarz, poeta, pamiętnikarz, wolnomularz.

Kronika powstała na dworze Bolesława Krzywoustego - napisał ją cudzoziemiec. Kronika opisuje dzieje Piastów. Składa się z trzech ksiąg. Część pierwsza opisuje legendarne początki państwa polskiego do narodzin Bolesława Krzywoustego. Część druga opisuje młodość księcia, do roku 1108. Dwie pierwsze części spisane są, czego nieznany autor nie ukrywa, na podstawie dostarczonych mu informacji przez osoby trzecie. Niedokończona część trzecia mówi o latach panowania Krzywoustego, aż do roku 1113. Jest to ostatni rok opisany przez Galla w jego kronice. Dotyczy zdarzeń, których anonim był świadkiem. Kronika zaliczana jest do najstarszych dzieł polskiego piśmiennictwa. Jest napisana łaciną, często rymowaną, niejednokrotnie posługuje się elementami fikcyjnymi, takimi jak listy, mowy czy pieśni. Ma charakter moralistyczny. Autentyczność zdarzeń opisanych w kronice nie jest podważana, choć Gall wybiórczo dobiera fakty historyczne, traktując jedne obszernie, a inne pomijając milczeniem. Charakterystyczny używany zwrot - długo byłoby o tym mówić wzbudza wiele kontrowersji. Wynikać może z faktu, iż relacje o części zdarzeń mogłyby być niewygodne dla aktualnie panującego, lub też iż nie uwierzył w wersję jaką mu opowiedziano, lub też nie ma wiedzy na dany temat gdyż nikt nie chciał z nim o jakimś wydarzeniu rozmawiać. Prawdopodobnie kronika napisana była z chęci zarobku (daje to do zrozumienia kilka razy w treści Kroniki) lub jako podziękowanie dla księcia za przyjęcie na dwór i opiekę.

"Opowieści o polskich zwyczajach, obrzędach i tradycjach kulinarnych. Czy Twoje dzieci wiedzą więcej o walentynkach i Halloween niż katarzynkach, Zielonych Świątkach i sobótce? Czy zawsze pamiętasz, co znaczą dawne zwyczaje świąteczne? Ta książka przypomina rodowód tradycji od pokoleń pielęgnowanych w polskich domach. Warto je znać. Szkoda, by zginęły w gorączce współczesnego życia. Od adwentu, poprzez Wigilię, Sylwestra, Popielec, Wielkanoc, Zielone Świątki, Boże Ciało, aż po dzień św. Marcina - w książce opisane zostały wszystkie polskie święta. Choć niektóre wydają nam się całkowicie świeckie, wszystkie mają korzenie w tradycjach religijnych. Autorka prowadzi czytelników przez cały kalendarz roku liturgicznego, którego rytm wyznaczają wielkie święta liturgiczne. Bywają jednak obrzędy o wiele starsze niż kościół rzymskokatolicki w Polsce. Na przykład sobótki swoimi początkami sięgają pogańskich rytuałów Słowian, a wiele obrzędów odprawianych w tym dniu ma swe korzenie w starożytnej Grecji. Tropiąc rodowód dawnych zwyczajów, autorka niejednokrotnie wprowadza czytelnika w głąb praktyk, guseł i zabobonów, sięgających nawet epoki kamiennej. To fascynująca lektura, a do tego skarbnica przepisów na tradycyjne, świąteczne potrawy."

Słownik zestawia w pary (a czasem w trójki, czwórki itd.) wyrazy o podobnym brzmieniu (bliskość artykulacyjna lub graficzna, a często i formalna), ale całkowicie różnym znaczeniu i zwykle też różnym pochodzeniu, np. adaptować i adoptować, apostrof i apostrofa, hospitacja i hospitalizacja. Ma to zapobiec ich myleniu oraz uczulić użytkowników na różnice w ich znaczeniu i użyciu. Pary takie ? w liczbie około 1000 ? są głównymi hasłami słownika. Drugie człony par zostały odesłane. Pozycja prezentuje następujące klasy wyrazów: zapożyczenia o różnym stopniu asymilacji, słownictwo należące do zrębu polszczyzny podstawowej z zakresu słownika minimum lub podstawowego, słownictwo specjalistyczne z zakresu różnych dziedzin, którego znaczenia przeciętny odbiorca nie zna wcale, domyśla się go z kontekstu lub zna bardzo pobieżnie, używa go tylko sporadycznie, wkraczając w sferę językową dla niego obcą lub rzadko odwiedzaną, słownictwo potoczne, zwłaszcza należące do rejestru nacechowanego, słownictwo bierne tzn. ?zapomniane? czyli archaizmy, wyrazy dawne, które wyszły z użycia, ale które są współczesnemu Polakowi znane dzięki lekturze dawnych tekstów, zwłaszcza z zakresu kanonu literatury polskiej.